zobacz więcej zdjęć

Było to siedmioro dzieci, z którymi już ponad trzy lata prowadzimy zajęcia 
w ramach świetlicy w naszym zborze w Kole. Zwozimy je z kilku okolicznych wiosek. Niestety nie wszystkie mogły pojechać. 

Wyruszyliśmy więc na Obóz Odkrywców - jak nazwaliśmy naszą wyprawę. Niestety zaczęło się od awarii naszego busa. Z przedniego koła samochodu zaczęło uciekać powietrze. Stary wentyl okazał się nieszczelny i trzeba było go wymienić, a przy okazji także pozostałe. Dodatkowe koszta, trochę stresu i strata czasu. Ale w końcu ruszyliśmy. A było warto!

Baza naszego obozu mieściła się w Gręblinie, na północy Polski. Korzystaliśmy z gościnności Edyty i Zdzisława, którzy otworzyli dla nas swój dom i życzliwe serca. Dzięki ich uprzejmości i modlitwom, spędziliśmy tam wyjątkowy czas.

Założenia obozu były bardzo proste: odkrywanie Bożych prawd dotyczących nawrócenia i życia chrześcijańskiego. Rozpoczynaliśmy rano wspólnym czasem modlitwy i rozważania Bożego Słowa. W ciągu dnia, zadaniem dzieci było odkrywanie poznanych prawd biblijnych. Wieczorem zaś podsumowanie dnia i dzielenie się swoimi odkryciami. 

Okazją do takich wspólnych odkryć były wyjazdy do różnych miejsc, każdego dnia do innych, powiązanych tematycznie z odkrytym rano hasłem. Byliśmy więc m. in. w Aquaparku i Oceanarium, płynęliśmy statkiem, zwiedzaliśmy zamek krzyżacki i historyczne mosty. 

Oczywiście najważniejszą częścią dnia (przynajmniej z mojego punktu widzenia) było poranne i wieczorne studium biblijne. Ten czas spędzony nad fragmentami Pisma Świętego z Listu do Filipian, był wspaniałą okazją do rozmów, pytań i refleksji. Często poruszaliśmy problemy wykraczające poza ustalone tematy.

Trzeciego dnia obozu wydarzyła się nadzwyczajna rzecz. Otóż dzieci zaczęły modlić się na głos. Przez trzy lata prowadzenia z nimi zajęć na świetlicy, nie udało mi się do tego ich zachęcić. A jak już zaczęły, to każdego dnia zawsze się modliły. I to jest właśnie olbrzymi plus organizowania takich obozów, na których, jak nigdzie indziej, następują różne przełomowe chwile.

Inną  niesamowitą sytuacją był pewien wieczór, kiedy wszystkie dzieci zaczęły czytać Biblię. Po prostu chwyciły Nowe Testamenty i czytały. Postanowiły zrobić to same, bez nalegania z mojej strony. W następne dni wciąż widziałem ich zainteresowanie Pismem Świętym. Jeden z chłopców powiedział mi, że bardzo zainteresowała go historia o Jonaszu, którą przeczytał chyba całą. 

Dwoje dzieci mówiło mi, że na obozie zaufało Jezusowi! Rozmawiałem z nimi 
o tym i powiedzieli mi, że oddali swe życie Bogu w modlitwie na jednym 
z naszych wspólnych porannych spotkań. Innego dnia, podczas rozmowy z bratem Zdzisławem, wszystkie dzieci modliły się powierzając swe życie Bogu. I jedynie On zna ich wnętrze. Wiemy jednak na pewno, że ich serca zostały dotknięte Bożą mocą. 

Był to mały liczebnie obóz i chyba właśnie takie będziemy organizować 
w przyszłości. Atmosfera w takiej grupie dzieci jest niepowtarzalna, a co najważniejsze, można poświęcić czas i uwagę każdemu dziecku. I każde indywidualnie odkrywać... Módl się prosimy o te dzieci, aby to co zostało w nich zasiane, a może i już wzrasta, mogło nadal rozwijać się i wydać dojrzały, duchowy owoc. A Bogu niech płynie chwała! 

       zobacz więcej zdjęć

Relacje z ewangelizacji, jakie odbyły się w Polsce i na Mołdawii od roku 1998

Idźmy do dzieci razem!